راهی برای فرار از تاریکی

هیچ وقت یادم نمی رود که در سن راهنمایی که بودم اولین جمله ای که از دکتر شریعتی شنیدم و به او علاقه پیدا کردم چنین بود:

دنیا را بد ساختند
کسی را که دوست داری دوستت ندارد
کسی که تورا دوست دارد تو دوستش نداری
و در حالی که هر دو همدیگر رو دوست دارند
به رسم وآیین زندگانی به هم نمی رسند و این رنج است...
زندگی یعنی این!

آری دنیا اینگونه است... دنیا بی رحم است... اما ما انسان ها یه چیزی داریم که می تونیم با این مسئله کنار بیاییم، البته روش آن اینطور نیست که دنیا را عوض کنی. و آن عشق است... همان چیزی که می توانی سال ها توی قلب خودت احساسش کنی... همان چیزی که در تاریخ می توانی ببینی چقدر از آن نالیده اند و چقدر از حال و هوای آن لذت می برند... همانی که با آن تمام مشکلات و بدبختی هایشان را توانسته اند "فراموش" کنند و ساعت ها به معشوقشان فکر کنند، بدون اینکه لحظه ای خسته بشوند. نمی دانم عشق را خدا به من داده است یا شاید هم خودم طی زمان بدستش آورده ام. اما هر که این هدیه ی زندگی بخش را به من داده است، دستش را بوسه خواهم زد...

عشق چیزی نیست که کس دیگری بتواند درک کند مگر اینکه خود گرفتار آن شده باشد... آری! من هم عاشق شده بودم، البته شاید آن عشقی که بقیه از آن حرف می زنند نباشد اما فکر می کنم اگر چه عشق نبود اما هر چه بود نزدیک به عشق بود... عشقی بود که به وجود آمد و کشته شد، چیزی که با بی رحمیِ نه من نه او بلکه روزگار تمام شد... و من ماهها برای کشته شدن این عشق گریستم. حیف که دیگر تنها تسکینش یاد اوست... و اکنون تنها آرزوی من تنهایی مطلق است. دوست دارم در این اتاق تاریکی که برای خودم ساخته ام جان بدهم و به تنها موسیقی ای که می دانم از من سخن می گوید گوش فرا دهم، آنقدر در این اتاق تاریک بمانم تا بپوسم... شاید جسدم نصیب کرکسی شود و فایده ای داشته باشم...

نمی خواهم آهنگی بگذارم یا ترجمه کنم، فقط پیشنهاد می کنم ترک Lamentos از uaral رو دوباره گوش کنید