دفن تمدن

 

آثاری از غبار زیرین،

پاهای خسته ی من،

تمام چیزی که باقی می ماند

از جهانی که به یاد دارم

تلخ و پرثمر، بوی گند پوسیدن

[همه] به ذهنم وارد می شود...

و در روحم می نویسد

که این مکان متروکه و مرده، زمانی سرزنده بود

و اکنون مرده و سرد است...

من به مرگ غبطه می خورم

دفنِ تمدن،

محیطم را بزرگ جلوه می دهد

سکوت دردناک است

نمی توان از کنارش گذشت

من با صدای پوچی به حالم گزارده شده ام

صدای پایم طنین انداز دور می شود...

تکه سنگ های بتن خاکستری

آثاری از غبار زیرین،

پاهای خسته ی من،

تمام چیزی که باقی می ماند 

از جهانی که به یاد دارم

نقاشی کردن با ویرانی

بر روی بومی از بتن

افتخار پست شده است

زندگیها در استخوان آورده شده اند

جایی که کهیر انسان

می کوشد تا آسمان را بشکافد

مکانی برای پخش پوسیدگی

تا مایل ها مایل

پوشش لطیفِ خاکستر [انسان پس از مرگ]

یادگاری خفه کنندگان و اندوه

اما هیچ کدام زنده نماندند

هیچ کس هنوز نفس نمی کشد تا بگرید

ابر های شوم و تاریک

روح خورشید را پنهان کرده اند

من در میان این آواره ها سرگردان شدم

و آمدن پایان را التماس می کنم

اسکلت های بقیمانده ی یک ساختمان

بر آسمان زهرآلود چنگ می زند...

همچون دست های پژمرده و فسیل شده ی

خدایان کسل کننده ی مرده

شهر جسد ها پوستی از

حشرات غول پیکر می اندازد

زوزه ی بی قرار باد

در لوله ی زنگ زده

اجتماعی از فریب های افسردگی

گستاخی و نادانیِ

طمع بشر

خورشید قرمز و ورم کرده غروب می کند

برای آخرین بار

در هزار سال

زمین مرده و شیشه ای در حال سرد شدن است...

برف کثیف می بارد

از آسمانی که رنجورانه تابان است

آوار و استخوان ها بر روی بی پایانی قرار می گیرند

هیچ راه بازگشتی از این وجود ندارد...

و من به مرگ غبطه می خورم...

Relics and dust beneath
My weary feet
All that remains
Of the world I remember
Acrid and fertile the stench of decay
Enters my mind
And writes in my soul
This desolate place, once so alive
Is now dead and cold
I envy the dead
The grave of civilization
It stretches all around me
The silence is painful
It cannot be kept out
I’m left alone with
The sound of emptiness
My footfalls echo off
The monoliths of grey concrete
Relics and dust beneath
My weary feet, all that remains
Of the world I remember
Paint with destruction
Upon canvas of concrete
The proud laid low
Lives are rendered in bone
Where once the hives of man
Strove to pierce the sky
A warren of decay spreads
For mile upon mile
A gentle blanket of ash
Smothers remembrance and grief
But none are left alive
No one still breathing to weep
Ominous mournful clouds
Shroud the ghost of the sun
I wander these ruins alone
And beg for the end to come
Skeletal remains of buildings
Claw at the poisoned sky
Like withered fossilised hands
Of long dead gods
Corpse city shells
Of extinct titan insects
The howl of the restless wind
Through the rusted pipes
An assemblage of melancholy artifice
The arrogant folly
Of mankind’s avarice
The swollen red sun sets
For the final time
In a thousand years
The dead glassy earth is growing cold
Filthy snow tumbles
Form a sickly glowing sky
It settles upon the endless
Ruin and bones
There can be no return from this
I envy the dead

وقتی این توضیح وجود دارد حرفی برای زدن ندارم...