آتش

دوست دارم انتقدر بشینم و این آتش را نگاه کنم تا صبح شود و این آتش خاموش. رقص زیبای آتش چیزی است که دیشب ساعتها به تماشای آن نشستم. زمانی که تمام بدنم در آن سرما سرشار از حرارت این آتش شد، هدفون را گذاشتم در گوش هایم، uaral را انتخاب کردم. آنوقت می توانستم فکر کنم. خیلی فکر کردم... به آتش فکر کردم به اینکه چقدر برای انسان های قدیم جایگاه مهمی داشته است. این تکه های زرد و قرمز چه هستند که اینگونه در هوا پرواز می کنند؟ این معشوقی که پروانه ها را عاشق خود ساخته است، چه رازی درون خود جای داده است؟ آیا آنقدر خارق العاده است که آن را کنار عناصر بنیادین خاک، آب و هوا قرار داده اند؟ آری... بسیار زیباست! شاید تنها چیزی باشد که بتوانم ساعت ها به تماشای آن بنشینم.

به تنهایی ام فکر کردم... با اینکه اکنون چندین نفر کنارم نشسته اند، اما با این حال من از درون احساس تنهایی می کنم... چون همه ی آنها لبخند زده اند و به آرزو هایشان فکر می کنند اما من فقط به خودم و زخم های عمیقی که بر رویم گذاشته اند فکر می کنم. زخم هایی که هر روز مرا آزار می دهند و روز به روز بر اثر خونریزی روحم را ضعیف و ضعیف تر می کنند. به یاد جمله ی به یاد ماندنیِ  «در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره آهسته روح را در انزوا می‌خورد و می‌تراشد. اين دردها را نمی‌شود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که اين دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پيش آمدهای نادر و عجيب بشمارند و اگر کسی بگويد يا بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان سعی می‌کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آميز تلقی بکنند -زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برايش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی توسط شراب و خواب مصنوعی به‌ وسیله افیون و مواد مخدره است ولی افسوس که تأثیر این گونه دارو ها موقت است و بجای تسکین پس از مدتی بر شدت درد می افزاید» افتادم.

به عشق فکر کردم. به شگفتیِ آن غبطه خوردم... به درستی قانون اضداد هراکلیتوس پی بردم، اگر بیمار نشویم نمی توانیم سلامتی را بفهمیم. در واقع اگر چیزی را از دست ندهیم نمی توانیم آن چیز را به درستی درک کنیم. شاید عشق نیز همینطور باشد. اگر معشوق به بدترین شکل ممکن از عاشق گرفته شود، آنوقت عاشق می فهمد که چقدر "عاشق" است...